Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'daki askeri varlığının altı aylık bir incelemesine başladı ve Avrupa hükümetlerine, daha yüksek savunma bütçelerinin deploy edilebilir güçlere ve askeri kapasitelere dönüştürülebileceğini kanıtlamak için daha fazla baskı yaptı. Pentagon'un politikadan sorumlu müsteşarı Elbridge Colby, inceleme kapsamında Amerikan güçlerinin, Avrupa'nın geleneksel savunma sorumluluğunu üstlendiği bir ortamda nasıl konumlandırılması gerektiğini değerlendireceklerini söyledi. Değerlendirme, hem US European Command hem de NATO'nun Avrupa'daki müttefik kuvvetlerini komuta eden General Alexus Grynkewich ile koordine edilecek. Henüz herhangi bir nihai asker azaltması açıklanmadı. Pentagon, kararlar alındığında önce birkaç seçeneği hazırlamak, müttefiklerle istişare etmek ve Kongre ile çalışmak bekleniyor. Buna rağmen, Colby ve ABD Savunma Bakanı Pete Hegseth'in kullandığı dil, mevcut Amerikan duruşunun önemli değişiklikler olmadan korunmasının inceleme sonuçlarının merkezi amacı olmayacağını gösteriyor. Hegseth, bu süreci 18 Haziran'da Brüksel'deki NATO karargahında ilk kez duyurdu ve Amerika'nın kendi geleneksel savunmalarını liderlik eden Avrupa ülkeleriyle bir ittifak istediğini söyledi. Pentagon, bu modeli
Para alone çözümü getirmez. Avrupa, stratejik istihbarat, hava yakıt ikmali, uzun menzilli nakliye, entegre komuta sistemleri ve bazı hava ve füze savunma sistemleri için hala Amerika Birleşik Devletleri'ne bağımlıdır. AB'nin kendi yetenek öncelikleri arasında hava savunmasındaki boşlukları kapatmak, askeri hareketlilik, stratejik güçlendiriciler, dronlar, siber yetenekler ve uzun menzilli silahlar yer alıyor. Tedarik kararları ayrıca üretim sürelerini dikkate almalıdır. Hava savunma bataryaları, nakliye uçakları, uydular ve uzun menzilli füzeler, bir siyasi kararın askerleri geri çekme zamanlamasıyla aynı anda teslim edilemez. Avrupa alternatifleri olsa da, parçalı ulusal siparişler ve farklı teknik gereksinimler konuşlandırmanın gecikmesine ve maliyetlerin artmasına neden olabilir. AB, bu sorunu yalnızca 27 üyesiyle sınırlı programlarla çözemez. İngiltere, Norveç, Türkiye ve Kanada hala önemli NATO katkıda bulunanlar iken, Amerika Birleşik Devletleri, Washington tarafından tanımlanan model altında nükleer caydırıcılık ve diğer stratejik varlıkları sağlamaya devam edecektir. İnanılmaz bir Avrupa dayanağı,, NATO'ya bağlı kalmalı ve tamamen ayrı bir yapı olarak gelişmemelidir. Ayrıca, erişimini korumak için bir Amerikan çıkarı da vardır. Avrupa'daki ABD üsleri, Atlantik, Arktik, Afrika ve Orta Doğu'daki operasyonları desteklemektedir. Avrupa Komutanlığı, sorumluluklarını ABD ana karasını korumak, Amerikan savaş gücünü projekte etmek ve NATO'yu caydırma ve savunma yeteneklerini sağlamak olarak tanımlamaktadır. Askeri ilişki,, yalnızca Avrupa'nın yararına olmak üzere mali olarak finanse edilen tek yönlü bir güvenlik garantisi değildir. Avrupa'nın acil hedefi, Amerikan azaltmalar ile değiştirme yeteneklerinin gelişinin arasında uyumsuzluk olmasını önlemelidir. NATO Genel Sekreteri Mark Rutte, değişikliklerin müttefiklerle istişare içinde geliştirilmesi gerektiğini söylemiştir, ancak Washington'un Avrupa ve Hint-Pasifik'te rekabet eden talepleri olduğunu da kabul etmiştir. İnceleme, transatlantik güvenlik ilişkisinin sonunu kendisiyle işaret etmez. Ancak, Amerikan geleneksel angajmanının daha az öngörülebilir olmasını sağlar. Avrupa hükümetleri artık, gelecekteki bir ABD yönetimimin otomatik olarak şimdiki yönetim tarafından kaldırılan güçleri geri getireceği varsayımına dayanarak uzun vadeli planlar yapamaz. AB için, merkezi test şimdi uygulamadır. Mali mekanizmalar ve savunma stratejileri yerindedir. Sonuç, üye devletlerin tedariki koordine edebilmesi, üretimi genişletebilmesi ve Amerikan duruşundaki değişikliklerin Avrupa'nın savunmasındaki boşluklar üretmeden önce gerekli yetenekleri teslim edebilmesi bağlıdır.
