Çin'in güneybatı dağlık bölgelerinde yaklaşık 600 yıldır yaşayan Dong halkı, yazılı bir dile sahip olmaksızın kültürel bilgilerini sözlü gelenekle aktararak varlığını sürdürüyor. Bu nedenle dış dünya hakkında fazla bilgi sahibi olmayan bu yerli grup, bir üniversite liderliğindeki kapsamlı araştırma projesi sayesinde benzersiz mimari yapıları ve yaşam biçimleri hakkında önemli detaylar ortaya koyuyor.
Guizhou, Hunan ve Guangxi eyaletlerinde yaklaşık 3 milyon nüfusa sahip Dong halkı, çok sesli koro şarkılarıyla tanınır; bu gelenek 2009 yılında UNESCO tarafından dünya çapında somut olmayan kültürel miras listesine alınmıştır. Dong halkının mimarisi, peyzajı ve gelişmiş tarım terasları da kendine özgü özellikler taşımakta, ancak bu alanlar daha az bilinmekte ve dijital olarak hiç kayıt altına alınmamıştır.
Dong yapıları ve yerleşimleri genellikle çam ormanlarında, vadilerin dibinde veya tepelerin yarı yamacında su yollarına doğrudan erişimi olan bölgelerde gizlenir. Bir Dong yerleşimi ortalama 200 hane barındırır ve her hane 4-5 kişiden oluşur; bazı daha büyük köylerde ise bu sayı 500 haneye kadar çıkabilir. Bu köyler genellikle sınırlarını belirleyen ve komşu yerleşimlerle olan ilişkilerini tanımlayan bir kapı evi ile işaretlenir. Birçok yerleşimde, toplumsal buluşmalar ve engelleme törenleri için kullanılan, köy kapısı ve kapalı köprü işlevlerini birleştiren özgün "rüzgar ve yağmur köprüleri" bulunur. Manzara boyunca göletler, kuyular ve ambarlar dağılmıştır. Çoğu köyün kalbinde, iki veya üç katlı ahşap evlerle çevrili bir "davul kulesi" ve "Sa-Sui tapınağı" yer alır. İlki, halkın klan akrabalığı ve çam ağaçlarına dair kutsal inanışını temsil ederken, ikincisi Dongların "Sa" yani büyük anne kültünün merkezini oluşturur. Güvenlik, sosyal ve manevi nedenlerle köyün en önemli yapıları olan bu binalar, yerleşimin kalbinde konumlanır.
