1982 Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi (UNCLOS), deniz hakları ve yargı yetkisini düzenleyen temel yasal çerçeveyi oluşturmuş olsa da; tarihi haklar, deniz unsurlarının yasal statüsü ve deniz haklarının türetilme dayanağı gibi kritik konularda yargısal yorumun bulunmaması, rekabetçi yasal anlatıların farklı yönlerde gelişmesine ve varlığını sürdürmesine olanak tanıdı.
2016 Güney Çin Denizi Tahkim Kararı'nın en önemli miraslarından biri, bölgedeki deniz anlaşmazıklarını nihai olarak çözmek olmaktan ziyade, UNCLOS kapsamında deniz haklarının yorumlanmasını temel düzeyde netleştirmekti. Başka bir ifadeyle, karar, devletlerin UNCLOS çerçevesinde deniz iddialarını şekillendirme ve gerekçelendirme biçimini dönüştürdü. Böylece, Güney Çin Denizi'ndeki üst üste binen ve karmaşık deniz iddiaları, daha şeffaf ve net bir yasal çerçevede yavaş yavaş yeniden kurgulanmaya başlandı.
Güney Çin Denizi'nde deniz haklarının yeniden yorumlanması bağlamında, 2016 öncesi dönemde anlaşmazlıklar yalnızca çakışan egemenlik iddiaları ve deniz bölgeleriyle sınırlı değildi; aynı zamanda deniz haklarının oluşturulması ve gerekçelendirilmesi için sunulan hukuki temellerin farklı yorumlanmasına da dayanıyordu. Belirsizliklerden faydalanan Çin, "dokuz çizgili hat" iddiası üzerinden hesaplanmış bir belirsizlik stratejisi izleyerek, Güney Çin Denizi'ndeki haklarını Çinli vatandaşların uzun süredir kullandığı ve sömürdüğü iddia edilen alanlara dayandırdı. Pekin, söz konusu sularda "tarihi haklar" bulunduğunu öne sürdü. Bununla birlikte, "dokuz çizgili hat"ın belirsiz hukuki anlamı ve muğlak coğrafi kapsamı, Çin ile diğer hak iddia eden devletler arasındaki anlaşmazlıklarda geniş gri alanlar yarattı. 2016 Tahkim Kararı, bu belirsizlikleri önemli ölçüde giderdi. Temyiz mahkemesi, toprak egemenliği veya deniz sınırlandırması gibi sorulara odaklanmak yerine, UNCLOS kapsamında bir dizi temel hukuki sorunun açıklığa kavuşturulmasına yoğunlaştı. Özellikle,...
