Donald Trump ve Volodimir Zelenski'nin onaylı varlığı, zirvenin siyasi ağırlığını artırdı. Trump'ın katılımı, ABD'nin özellikle uzun menzilli saldırı, istihbarat, gözetleme, lojistik ve komuta yapılarındaki kilit askeri güç olarak NATO'da yer almasından dolayı önem taşıyor. Zelenski'nin varlığı ise Ankara'nın diğer sahneler ve siyasi önceliklerden etkilenmesine rağmen, Ukrayna'yı müttefik tartışmalarının merkezinde tutuyor.
Hint-Pasifik ortaklarının varlığı da kritik öneme sahip. Avustralya, Japonya ve Güney Kore, NATO'nun stratejik ufku artık sadece Avrupa-Atlantik bölgesi ile sınırlı olmadığını gösteriyor. İttifak, Çin, Kuzey Kore, tedarik zincirlerinin güvenliği, deniz yolları, teknolojik rekabet ve Avrupa ile Asya güvenliği arasındaki bağlantıyı izliyor. Bu durum Polonya ve doğu kanadı için faydalıdır; ancak ana mesajın sulanmaması koşuluyla: Rusya, NATO toprakları için doğrudan bir askeri tehdit olmaya devam ediyor.
Ankara'da gerçekleşecek zirve, İttifak'ın daha derin bir dönüşüm sürecinde olacak. Buna NATO 3.0, 4.0 veya 5.0 denmesi, değişimin özünden daha az önemli. Avrupa'nın Amerikan gücüne güvenip konvansiyonel savunmaya yetersiz yatırım yaptığı eski model sona eriyor. ABD, Avrupa devletlerinden daha fazla harcamalarını, daha fazla üretmelerini ve kıtanın savunması için daha fazla yükü üstlenmelerini bekliyor.
Polonya için bu yön olumludur, ancak gerçek olması şart. Varşova zaten savunma harcamaları liderleri arasında yer alıyor, ancak Polonya'nın güvenliği; Almanya, Fransa, Birleşik Krallık, İtalya, İskandinav ülkeleri ve diğerlerinin kuvvetlerini, mühimmat stoklarını, hava savunma sistemlerini, lojistiğini ve sanayi kapasitesini yeniden inşa etmesine bağlı. Daha güçlü bir Avrupa, Polonya'nın konumunu zayıflatmaz; aksine, yeni harcamalar muhasebe dili değil, gerçek askeri kapasiteye dönüşürse doğu kanadındaki caydırıcılığı güçlendirir.
Zirve, bu nedenle müttefikleri kendi silahlı kuvvetlerine ve savunma sanayilerine yatırım yapmaya itmelidir. Avrupa, mühimmat üretimi, insansız hava araçları, hava savunma sistemleri, zırhlı araçlar, uzun menzilli ateş, siber yetenekler, askeri hareketlilik ve yedek birliklere ihtiyaç duyuyor. NATO, gelecekteki hazır oluşumla ilgili beyanlarla Rusya'yı caydıramaz. Doğu kanadına kuvvetleri hızlıca hareket ettirebilen fabrikalar, stoklar, eğitimli birlikler ve komuta yapıları gerekir.
Ukrayna, merkezî konulardan biri olmaya devam edecek. Kiev'e yapılan destek bir hayır işi veya sadece siyasi bir jest değildir. Ukrayna, her geçen gün Rus askeri gücünü zayıflatıyor ve hayatta kalması doğrudan NATO'nun güvenliğini etkiliyor. Destekteki herhangi bir zayıflama, Polonya, Romanya, Baltık devletleri, Finlandiya ve İsveç üzerindeki baskıyı artıracaktır. Doğu kanadı için Ukrayna ayrı bir savaş değildir; Avrupa güvenliğinin ileri hattıdır.
Türkiye, Orta Doğu güvenliğini zirveye dahil ederek gündemi genişletmek isteyebilir. Seçili Orta Doğu ülkelerinden gelen dışişleri bakanlarının katılımı, Ankara'nın bölgesel hedeflerine ve bölgedeki mevcut istikrarsızlığa uygun düşecektir. Bu durum NATO için önemlidir, ancak Rusya'yı arka plana itmemelidir. Polonya ve doğu kanadı, Ankara'dan net bir mesaj bekleyecektir: İttifak Hint-Pasifik ve Orta Doğu'yu tartışabilir, ancak ana düşmanı Rusya olmaya devam eder.
Ankara, NATO'nun neye dönüştüğünü gösterecek. İttifak, Avustralya, Japonya ve Güney Kore'nin stratejik düşünceye giderek daha fazla dahil olmasıyla daha küresel bir bakış açısına sahipken, ABD Avrupa'da daha küçük ve seçici bir rol sinyali veriyor. Bu durum NATO'yu zayıflatmak zorunda değil. Avrupalılar gerçek konvansiyonel kuvvetler inşa eder ve küresel ortaklar Avrupa-Atlantik, Hint-Pasifik ve güvenlikin sanayi boyutlarını birbirine bağlarsa güçlendirebilir. Polonya ve doğu kanadı için koşul nettir: NATO daha geniş bir bakış açısına sahip olabilir, ancak Rusya'dan yüz çeviremez.
