Avrupa, artan jeopolitik tehditler ve ABD’nin savunma harcaması talebiyle savunma harcamalarını artırıyor ve bu yatırımları yerli sanayi yenileme ve iş yaratma aracı olarak görüyor.
- Avrupa’nın savunma harcamalarındaki artış, sadece askerî güçlendirmeyle değil, ekonomik yenileme ve stratefik bağımsızlık hedefleriyle de ilişkilendiriliyor.
- Tedarik zinciri gecikmeleri, yetkinlik eksikliği ve ithalat bağımlılığı, savunma harcamalarının ekonomik faydalarını sınırlıyor ve yeniden sanayileşme hedeflerini zorlaştırıyor.
2025’te NATO üyesi Avrupalı ülkeler ve Kanada, temel savunma harcamalarını 2024’e göre %19 artan 571 milyar dolara çıkardı. İngiltere, savunma harcamalarını yeniden endüstriyel bir büyüme motoru olarak hedefliyor ve 2029/30’a kadar 60.000 yeni iş yaratmayı planlıyor. Rheinmetall gibi şirketler, yatırımlarını artırarak kapasite genişletiyor ve mühimmat üretimi gibi alanlarda rekort seviyelerine ulaşmak için çalışıyor. 2025’in sonunda Rheinmetall’in toplam çalışan sayısı yaklaşık 44.000 kişi ve 2028’e kadar bu sayıyı 70.000’e çıkarmayı planlıyor. Altı Saksonya’nın Unterlüß’teki mühimmat fabrikasına yapılan 127 milyon euro yatırım, 2027’de tamamlandığında Avrupa’nın en büyük mühimmat tesisi olacak şekilde tasarlanıyor.
Avrupa’nın savunma harcamalarındaki bu dönüşüm, sadece askerî hazırlıkla kalmıyor; aynı zamanda endüstriyel kapasitenin yeniden yapılandırılması, iş yaratma ve yabancı bağımlılığın azaltılması hedefleriyle de ilişkilidir. Bu süreç, uzun vadeli ekonomik dayanıklılık ve savunma bağımsızlığı açısından kritik öneme sahip. Ancak tedarik zinciri gecikmeleri, yetkinlik açığı ve ithalat bağımlılığı gibi yapısal sorunlar, bu hedeflerin gerçekleşmesini engelleyebilir; bu yüzden sadece harcamaları artırmak yeterli değil, aynı zamanda sanayi altyapısının ve işgücü kapasitesinin güçlendirilmesi de zorunlu.
